منوی سایت

جاذبه های گردشگری ایروان

درباره ایروان
درباره ایروان

ایروان، پایتخت کشور ارمنستان و شهر محبوب ارمنیان جهان است که در جوار رود هرازدان و دامنه‌ی کوه آرارات واقع شده. ایروان صدها سال قبل بارها در نبرد ایران و عثمانی، به تاراج رفت و دوباره به ایران بازگشت، تا این‌که در 1828، به دنبال جنگ ایران و روس و بر اساس عهدنامه‌ی ترکمن‌چای، رسماً از تسلط ایران خارج شد. امروز، ایروان به خاطر جاذبه‌های طبیعی زیبایش و تلاشی که در توسعه‌ گردشگری آن صورت گرفته، شهری تماشایی در میان کشورهای همسایه است. سفر به ارمنستان، برای ایرانی‌ها نیازی به ویزا ندارد و مسیر کوتاه آن چه با هواپیما و چه با اتومبیل- مسافران زیادی را به این شهر می‌کشاند.

ادامه مطلب
معبد گارنی ایروان
معبد گارنی ایروان

معبد گارنی (Garni Temple) در 32 کیلومتری جنوب شرقی ایروان واقع شده است. گارنی نام یکی از آثار باستانی در استان کوتایک ارمنستان، و همچنین نام روستای نزدیک این اثر است.ساختمان گارنی را بازمانده دوران مهرپرستی دانسته‌اند که برای نیایش خورشید و به عنوان مهرابه ساخته شده بود. مهرابه‌ها یعنی همان پرستشگاه‌های مهرپرستان، در سراسر غرب آسیا و همچنین قاره اروپا پراکنده اند. مهرپرستی یک دین باستانی ایرانی بود که از ایران به سوی غرب تا انگلستان نفوذ کرد. اکثر کلیساها و صومعه‌های ارمنستان بر روی بازمانده نیایشگاه‌های پیش از مسیحیت بنا شده است. تنها نیایشگاه غیرمسیحی بازمانده در ارمنستان نیایشگاه گارنی است. مهرابه گارنی در سال 77 پس از زایش مسیح یعنی در دوره یونانی مآبی ساخته شده و تنها نیایشگاه یونانی مآب در ارمنستان امروزی است. نیایشگاه گارنی در سال 1679 بر اثر زمین لرزه ویران گشت و در دهه 70 بازسازی شد.دژ (قلعه) گارنی به احتمال زیاد جایگاه اصلی حکومت تیرداد در ارمنستان بوده است. این دژ بر روی یک سطح مثلثی شکل قرار گرفته است و به ‌وسیله دو دره تنگ عمیق در دو سو، محافظت می‌شود. بخش شمالی قلعه به‌ وسیله دیواری که از قطعه ‌های بزرگ سنگ بازالت ساخته شده است، احاطه می‌شود.در داخل قلعه خرابه ‌هایی از نیایشگاه میتراییسم، کاخ سلطنتی و یک کلیسا مانده است. سنگ نبشته‌ی یونانی در داخل دیوار قلعه نشان می‌دهد که این قلعه به‌دست تیرداد یکم در سال 77 میلادی ساخته شده است. به نظر می‌رسد که طرح اصلی نیایشگاه از روی نیایشگاه ‌های یونانی-رومی ‌ساخته شده باشد. تزیینات و تندیس‌ های یونانی هم در نیایشگاه دیده می‌شود.در سال 1679 میلادی نیایشگاه بر اثر زلزله‌ی وحشتناکی ویران شد. خرابی‌ ها برای نخستین ‌بار بین سال‌های 1911 تا 1909 میلادی بازسازی شد. در سال 1930 میلادی، توجه ویژه‌ای به بازسازی آنجا شد. «معبد گارنی» برای نزدیک به 300 سال خراب بود تا اینکه بین سال‌های 1974 تا 1968 میلادی بازسازی شد. در آن منطقه شمار زیادی چارچوب در و پنجره، سنگ ‌نبشته یا گچ بری بالای دیوار پیدا شد که آنها بی‌ گمان مربوط به بناهای تاریخی گوناگونی هستند.

ادامه مطلب
دریاچه سوان در ایروان
دریاچه سوان در ایروان

دریاچه سوان در 60 کیلومتری شمال شرقی ایروان و در استان گغارکونیک قرار دارد، این دریاچه که بزرگ‌ترین دریاچهٔ قفقاز و از بزرگ‌ترین دریاچه‌های کوهستانی آب شیرین در جهان است در بلندای 1916 متری سطح دریا واقع شده است.نام سوان از ریشهٔ اورارتویی سیونا و به معنی "سرزمین دریاچه‌ها" گرفته شده‌ است، حدود 36 جویبار به این دریاچه می‌ریزند و تنها رودخانه‌ای که از سوان سرچشمه می‌گیرد رود هِرازدان است.از گردشگاه‌های پیرامون این دریاچه، چشمهٔ آب معدنی دیلیجان و شهرستانی به همین نام است، ماهی قزل‌آلای مشهوری به نام ایشخان (شاهزاده) بومی این دریاچه است.دریاچه سوان در حال حاضر تنها دریاچه‌ای است که در داخل مرز ارمنستان امروزی قرار دارد، شبه جزیره سواناوانک ( که در گذشته جزیره بوده است ) با سواحل شمالی خود منطقه تاریخی دریاچه محسوب می‌شود.این دریاچه کوهستانی بیش از 5درصد از مساحت کل ارمنستان را دربرمی‌گیرد ، و صومعه شبه جزیره یکی از مکان‌های دیدنی بسیار معروف و همچنین نزدیک‌ترین محل برای بازدید به شمار می‌رود.

ادامه مطلب
ساختمان اپرا در ایروان
ساختمان اپرا در ایروان

در سال 1868 آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ارمنستان به نام Tigran Chuhajyan اولین اپرای بین‌المللی ارمنستان را در قرن چهارم و زمانی که کشورش در حال مبارزه برای بدست آورن استقلالش بود، با نام "The Arshak II " ساخت و دقیقا به دلیل همین اپرا بود که لقب "Armenian Verdi " را به او دادند. او اولین آهنگساز ارمنی بود که اپرای کوچک و درام موزیکال را تولید کرد. Tigran Chuhajyan سهم بسزایی در به وجود آمدن خانه‌ی اپرا داشت که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد. مسلما پیش از او نیز آهنگسازان ارمنی زیادی وجود داشتند که با نمونه‌های مختلف سالن‌های تئاتر موزیکال سر و کار داشتند اما کمبود یک خانه‌ی اپرای واقعی که بتوانند تمامی ایده‌هایشان را در آن پیاده کنند، کاملا احساس می‌شد و همیشه رویای داشتن آن را در ذهنشان داشتند تا بالاخره در سال 1933 این رویا به حقیقت پیوست.شروع ساخت خانه‌ی اپرا به 28 نوامبر 1930 و دهمین سالگرد جمهوری ارمنستان شوروی برمی‌گردد و ساختمانش در 20 ژانویه 1933 افتتاح شد. کمی پس از آن نیز یک گروه باله تشکیل شد. این سالن که توسط معمار برجسته تامانیان طراحی شد، از دو سالن با نام‌های سالن کنسرت آرام خاچاتوریان و سالن اپرا و باله ملی تئاتر ارمنستان با یک سقف واحد و دو استیج متفاوت تشکیل شده است. هردو سالن شبیه به آمفی‌تئاترها طراحی شده‌اند و اکوستیک هستند. البته سالن کنسرت آرام خاچاتوریان (Aram Khachaturian ) توسط پسر تامانیان، جورج ساخته شده است. جورج پس از مرگ پدرش کار او را تکمیل کرد. این سالن گنجایش 14000 نفر را دارد، در حالی که سالن باله و اپرا بالغ بر 1260 نفر را در خود جای می‌دهد.سالن تئاتر رسما در 20 ژانویه 1933 افتتاح شد. کمی پس از آن، گروه باله تشکیل شد. اپرای (Almast ) - اولین اپرایی که در آنجا اجرا شد و در واقع تنها اپرای آهنگساز مشهور الکساندر اسپندیریان (Alexander Spendiarian) بود. اما داستان این اپرا به این شرح است: این اپرا از رویارویی اسپندیریان و شاعر و نویسنده‌ی ارمنی محبوب هوهانس تومانیان (Hovhannes Tumanyan) به وجود آمد و در سال 1916 اجرا شد. تومانیان سه تا از اشعارش را برای اپرای بین‌المللی پیشنهاد داد: "Anush "، "Parvana "، "The siege of the Tmbouk castle ". اسپندیریان علاقه‌ی خاصی به آخرین قطعه داشت و شدیدا تحت تاثیر زیبایی آن قرار گرفته بود. او همچنین علاقه‌مند به اشعار فردوسی بود. اسپندیریان که یک آهنگساز روسی - ارمنی بود شروع به مطالعه موسیقی محلی ارمنستان کرد و آن طوری که یک آهنگساز بعدها گفت، بیشتر قطعات اپرا را با تاثیرپذیری از Nioaghayos Tigranian ساخت. کتاب اشعار اپرا یا اپرانامه (Libbretto) قرار بود توسط تومانیان نوشته شود، اما به دلیل حجم بالای کاری از نوشتن آن دست کشید و کتاب اشعار اپرا را یک شاعر روسی به نام Saphy Parnok نوشت و در سال 1916 تکمیل شد. پس از آن، اسپندیریان شروع به کارکردن روی اپرا کرد، نمره‌ی آواز (The Vocal Score) در سال 1923 تمام شد. سپس تا زمان مرگش روی تنظیم اهنگ‌ کارمی‌کرد، اما با تمام این اوصاف موفق نشد که آن را تکمیل کند. اپرای Anush که یک اپرای ۵ پرده‌ای بود، در سال 1912 توسط آهنگساز و تنظیم‌کننده، آرمن تیگرانیان (Armen Tigranian) و براساس شعر هوهانس تومانیان (Hovhannes Tumanyan) ساخته شد. این اپرا در سال 1935 درخانه‌ی اپرا اجرا شد. اپرای Anush یک داستان عاشقانه از یک دختر روستایی به نام Anush را به تصویر می‌کشد که عاشق چوپانی به نام Saro می‌شود. در یک بعدازظهر، دو برادر به نام‌های Anush و Saro با یکدیگر مبارزه می‌کنند که در آن Saro موفق به شکست برادر Anush می‌شود که نهایتا به دلیل همین شکست، Mossy (برادر Anush) به Saro شلیک می‌کند و پس از مرگ او Anush دیوانه می‌شود و خود را از بالای یک صخره به پایین پرتاب می‌کند. این اولین اپرایی بود که به طور کامل از موسیقی محلی و فرهنگ ارمنستان الهام گرفته بود. اپرای David Bek نیز یکی دیگر از اپراهایی بود که نخستین بار در سال 1950 در این سالن برگزار شد. این اپرا توسط آرمن تیگرانیان و براساس رمان David Bek از نویسنده‌ی مشهور ارمنی Raffi ساخته شد. پس از مرگ آهنگساز، اپرانامه توسط A. Ter Hovhannisyan تکمیل و اپرا نیز توسط Levon Khoja-Eynatov و Budaghyan کامل شد.

ادامه مطلب